U podnesku njegovog advokata Slobodana M. Zečevića se navodi da je dosegnut prag od dvije trećine prema zakonu Republike Poljske gdje Stanišić služi zatvorsku kaznu za prijevremeno puštanje na slobodu.
U prilog demonstraciji rehabilitacije u podnesku se navodi da je Stanišić kaznu služio u multietničkom zatvoru, te održavao prijateljske odnose sa zatvorenicima različitih etničkih pripadnosti. Navodi se i da tokom boravka u zatvoru on nikada nije imao nikakvih problema niti je protiv njega vođen bilo kakav disciplinski postupak.
Zbog skoro dvodecenijskog odsustva od kuće Stanišić, kako se navodi, nije bio u mogućnosti pružiti neposrednu podršku članovima svoje porodice. On je, prema podnesku, svakodnevno u telefonskom kontaktu sa suprugom, djecom i unucima, a u mjeri u kojoj su im finansijske mogućnosti to dopuštale, nastavio održavati neposredan kontakt s članovima najuže porodice, koji su ga posjećivali kad god su bili u mogućnosti.
“Podnosilac zahtjeva tvrdi da, posebno imajući u vidu dužinu kazne koju je izdržao, njegovo ponašanje pokazuje visok stepen resocijalizacije. Nakon gotovo 20 godina od njegovog dobrovoljnog predavanja i više od 32 godine od vremena kada su zločini počinjeni, kazna koju je podnosilac zahtjeva već izdržao ne samo da smanjuje vjerovatnoću da će ponovo počiniti krivično djelo, već i doprinosi pomirenju unutar zajednice u kojoj su zločini počinjeni“, pojašnjeno je.
Prema podnesku, ukoliko bude udovoljeno njegovom zahtjevu Stanišić će živjeti u porodičnoj kući u Beogradu sa svojom porodicom, te posjeduje finansijska sredstva, odnosno penziju kojom bi se izdržavao.
Stanišić je i ranije tražio puštanje na prijevremenu slobodu, ali je to Mehanizam odbio.
Stanišić je osuđen u Haškom tribunalu skupa sa Stojanom Župljaninom, bivšim načelnikom regionalnog centra policije u Banjaluci na po 22 godine zatvora. Obojica su proglašeni krivim za progon, ubistva i mučenje, a Župljanin je osuđen i za istrebljenje.
Suđenje Stanišiću i Župljaninu u Haagu počelo je 14. septembra 2009., a 27. marta 2013. izrečena im je prvostepena presuda, koju je Žalbeno vijeće Tribunala potvrdilo u junu 2016. godine. Stanišić se u martu 2005. dobrovoljno predao Tribunalu, a do početka procesa i više puta tokom suđenja bio je na privremenoj slobodi u Srbiji.
