Nakon što je izdržao dvije trećine kazne, Stanišić je u oktobru 2024. podnio zahtjev za prijevremeno puštanje na slobodu, navodeći da bi, ako bude pušten, živio u Srbiji.
„Iako Stanišić ispunjava uslove da se razmotri njegovo prijevremeno puštanje na slobodu, postoje faktori koji idu u prilog tome da se takvo puštanje odbije, uključujući izuzetnu težinu njegovih zločina i njegov neuspjeh da pokaže dovoljne znakove rehabilitacije. Također, ne postoji nijedan dokaz koji bi ukazivao na postojanje uvjerljivih humanitarnih razloga koji bi opravdali da se ovo negativno mišljenje preinači“, navodi se u odluci.
Kao argument navela je izuzetnu težinu zločina, kao i Stanišićevo neiskazivanje potpune odgovornosti, nedostatak iskrenog kajanja i nedovoljno dokaza o rehabilitaciji.
U odluci se navodi da je Stanišićevo zdravstveno stanje razmatrano, ali nije utvrđeno da postoje humanitarni razlozi koji bi opravdali prijevremeno puštanje na slobodu. Također je uzeto u obzir mišljenje organizacija žrtava, koje su se usprotivile njegovom puštanju, navodeći da bi to predstavljalo poniženje za žrtve i moglo izazvati dodatne traume.
Stanišić je tokom rata bio ministar unutrašnjih poslova Republike Srpske, a osuđen je u Haškom tribunalu skupa sa Stojanom Župljaninom, bivšim načelnikom regionalnog centra policije u Banjoj Luci na po 22 godine zatvora. Obojica su proglašeni krivim za progon, ubistva i mučenje, a Župljanin je osuđen i za istrebljenje.
Suđenje Stanišiću i Župljaninu u Haagu počelo je 14. septembra 2009., a 27. marta 2013. izrečena im je prvostepena presuda, koju je Žalbeno vijeće Tribunala potvrdilo u junu 2016. godine. Stanišić se u martu 2005. dobrovoljno predao Tribunalu, a do početka procesa i više puta tokom suđenja bio je na privremenoj slobodi u Srbiji.
