Ustavni sud BiH. Foto: Ustavni sud
Prvostepenom presudom iz septembra 2018. godine Smajlović je proglašen krivim da je pucanjem u tijela mrtvih izvršio njihovo skrnavljenje, ali je oslobođen krivice da je učestvovao u ubistvima, te je bio osuđen na godinu i dva mjeseca zatvora.
Smajlović je krajem 2019. godine Ustavnom sudu podnio apelaciju na presude Državnog suda, a Ustavni sud je zaključio da u ovom slučaju ne postoji povreda prava na pravično suđenje.
U svojoj odluci Ustavni sud je naveo da u okolnostima konkretnog slučaja nema ništa što upućuje na zaključak da je činjenično stanje proizvoljno utvrđeno, pa da je to rezultiralo povredom principa “in dubio pro reo” .
Također je navedeno da ništa ne upućuje da je proizvoljno primijenjeno materijalno i procesno pravo, da osporene odluke ne sadrže valjane razloge i obrazloženja o odlučnim činjenicama, da je “narušen identitet između potvrđene optužnice i izreke presude”, kao i da je Smajloviću povrijeđeno pravo na odbranu.
“Ustavni sud zaključuje da ne postoji kršenje prava na efektivan pravni lijek iz Evropske konvencije u vezi s pravom na pravično suđenje jer je apelant imao na raspolaganju i koristio efektivni pravni lijek – žalbu na prvostepenu presudu, koju je drugostepeni sud detaljno ispitao i u vezi s tim ponudio valjane razloge i obrazloženja, pa sama činjenica da apelant nije zadovoljan odlukom po njegovoj žalbi ne pokreće pitanje djelotvornosti ovog pravnog lijeka”, stoji u odluci.
Smajloviću se u istom predmetu sudilo sa Izetom Arifovićem i Amirom Salihovićem.
U februaru 2019. godine obustavljen je postupak u odnosu na Arifovića zbog njegove smrti. On je prvostepenom presudom bio osuđen na deset godina zatvora za ubistva civila počinjena na području Srebrenice i Bratunca.
Salihović je, prema presudi Apelacionog vijeća, oslobođen krivice za nezakonito hapšenje devet osoba nakon vojne akcije u Zalazju 12. jula 1992. i njihovo odvođenje u nepoznatom pravcu.
Odluke Ustavnog suda su konačne i obavezujuće.
